EirÝkur Bergmann Einarsson. 24. stundir, 18. aprÝl 2008.

 

LÝtill bjˇr

 

Enn eina fer­ina er Úg sestur upp Ý flugvÚl ß lei­ til Danmerkur. Kollegar mÝnir Ý stjˇrnmßlafrŠ­ideildinni vi­ Kaupmannahafnarhßskˇla voru svo gˇ­ir a­ veita mÚr svolitla a­st÷­u til a­ sinna rannsˇknum vi­ skˇlann sem er frßbŠrlega sta­settur Ý mi­borginni.

 

╔g hef haft ˇskaplega gaman af ■vÝ a­ vera Ý nßnu samstarfi vi­ mÝna gˇ­u d÷nsku kollega og noti­ mÝn vel ß kaffistofunni. ╔g vi­urkenni alveg a­ ■a­ hefur auki­ ß ßnŠgjuna hva­ Ýslensku ˙trßsarvÝkingarnir hafa veri­ ˇhemju fyrirfer­armiklir Ý d÷nsku vi­skiptalÝfi. Ekki a­ Úg hafi komi­ nßlŠgt ■essu ß nokkurn einasta hßtt.

 

En ■egar forvi­a Danir spur­u allir Ý kˇr hva­an ■essar fjßrf˙lgur hafi eiginlega komi­ var vanur a­ lßta sem mÚr ■Štti lÝti­ til koma, ■etta vŠru bara svo duglegir og ˙tsjˇnarsamir strßkar. Var meira a­ segja b˙inn a­ koma mÚr upp svona ˇrŠ­um yfirlŠtissvip sem ßtti a­ merkja a­ vi­ ═slendingar vissum n˙ řmislegt Ý bÝsness sem Danir bara gŠtu ekki skili­. En n˙ er ■etta semsÚ allt b˙i­. Kauph÷llin hrunin, gengi­ falli­, ver­bˇlgan rokin af sta­ og bankarnir ramba ß barmi gjald■rots. B˙i­ a­ selja Nyhedsavisen.

 

Ůa­ setur eiginlega a­ mÚr dulÝtinn beyg a­ mŠta ß kaffistofuna eftir ■essa ˇhemju ni­ursveiflu sem hefur veri­ m÷gnu­ upp Ý hverjum einasta fj÷lmi­ilsrŠfli um gj÷rvalla Danm÷rku. Ůa­ hefur ekki alltaf veri­ au­velt fyrir ═slendinginn a­ vera Ý Danm÷rku. Lengi vel var ■etta vo­alega vola­ allt saman. Allir ß sˇsÝalnum og allt bara einhvern vegin Ý steik. ═slendingar voru nßnast undirmßlsfˇlk ß g÷tum Kaupmannahafnar. Svona upp til hˇpa. Rßfandi um Ý rei­ileysi og alltaf ß lei­inni heim Ý t˙ni­ sitt. Hugurinn var Ý fj÷llunum heima en lÝkaminn flŠktur fastur Ý d÷nsku lßglendi. Svo fˇr ■etta a­ braggast.

 

Einn gˇ­an ver­urdag fylltist ═sland af peningum og ˙trßsarvÝkingarnir fˇru Ý einhvern svakalegasta innkaupat˙r sem um getur til Kaupmannahafnar. N˙ var ekki lßti­ duga a­ versla vindjakka og nŠrf÷t Ý HM og kannski eina kr˙s Ý Illum Bolighus. N˙ keyptu menn heilu b˙­irnar, Magasin du Nord, Illum og allt ■a­. N˙ gistu menn ekki lengur ß st˙dentaheimilinu ß Amager heldur keyptu barasta Hotel DĹAnglaterre og lÚtu b˙a vel um sig. ═slendingurinn nennti ekki einu sinni a­ lesa Berlinginn lengur og stofnsetti bara sÝsona eigi­ FrÚttabla­. Minni spßmenn keyptu sÚr knŠpu og kannski litla sjoppu. Svona var ■etta um stund. Og vi­ vorum ÷ll svo roggin og ßnŠg­ me­ okkur. En n˙ er ■etta semsÚ allt Ý vo­a. ┌trßsin var keypt ˙t ß krÝt og komi­ a­ skuldad÷gum.

 

LÝkast til ver­ Úg a­ taka ni­ur ˇrŠ­a yfirlŠtissvipinn ■egar Úg mŠti ß kaffistofuna Ý dag og ■ola ■ess Ý sta­ a­ horfa framan Ý Vi­ vissum alltaf a­ ■etta gŠti ekki gengi­ til lengdar svip d÷nsku kollega minna sem munu samt ■ykjast vo­a skilningsrÝkir.

 

En ■etta er ekki bara einhver tilfinningalegur vandi. Ůetta er lÝka fjßrhagslegur vandi. SÝ­astli­i­ vor fÚkk Úg ˙thluta­ styrk til a­ vinna ■essa rannsˇkn mÝna og haf­i rß­gert a­ nota hluta af honum til a­ dveljast skamma hrÝ­ vi­ rannsˇknir Ý Danm÷rku. En frß sÝ­ustu vinnudv÷l minni vi­ Kaupmannahafnarskˇla hefur danska krˇnan hŠkka­ ˙r tŠpum ellefu krˇnum Ý nßlega sextßn Ýslenskar krˇnur. ╔g er hins vegar enn ß s÷mu kj÷rum og ß­ur Ý alÝslenskum krˇnum. Styrkurinn gˇ­i dugir ■vÝ ekki lengur til framfŠrslu Ý Kaupmannah÷fn.

 

Svo Úg setji ■etta Ý samhengi vi­ einingu sem margir Ýslenskir fer­mann Ý Danm÷rku skilja ■ß reiknast mÚr til a­ n˙ fßist a­eins lÝtill bjˇr fyrir jafn margar Ýslenskar krˇnur og heill bjˇr fekkst fyrir ß­ur. Ůa­ ver­a ■ung skref a­ ganga inn ß uppßhalds barinn minn ß Nor­urbr˙ Ý kv÷ld og bi­ja um einn lÝtinn bjˇr.